Waarschijnlijk is dit het laatste bericht op deze blog. Over een aantal weken zet ik immers terug voet aan grond in België. Einde Ivoriaans avontuur.
Komende maandag sluit ik mijn verblijf in de foyer af, om vervolgens in alle schoonheid te eindigen met twee weken verlof bij Ladide. Grote reizen zitten er dus niet meer in, maar geen erg... Ik heb al lang door dat je hier voor wonderen der natuur, tradities, cultuur en andere schoon -en bijzonderheden nooit heel ver weg hoeft te gaan. En met reeds verschillende uitnodigingen op het platteland, belooft het weer 'ne schonen tijd' te worden!

Een minder 'schoon moment' zal mijn vertrek uit de foyer zijn. Wat zal het ongelooflijk moeilijk zijn om mijn meisjes achter te laten. Hoe leg je uit dat ze onmogelijk met je mee kunnen naar Belgique?
En ze zullen hier blijven. Sommigen hebben ondertussen het contact met hun ouders hersteld of verbeterd, gaan misschien zelfs terug 'thuis' wonen. Maar anderen zitten nog steeds in dezelfde situatie als die waarin ik hen hier heb aangetroffen...ouderloos, thuisloos. Hoe zal het hen verder vergaan?
Wat zal er worden van mijn kleine Fatou: 6 jaar, aangetroffen op straat en tot nu toe geen enkel spoor van familie, ondanks de vele zoekacties. Enfant perdu. En wat met Larissa? Beide ouders alcoholieker. De moeder zegt dat ze haar kind aan ons cadeau doet: 'Doe er maar mee wat je wilt'. En Reine? Zal haar vader haar ooit kunnen accepteren als dochter en niet als heksenkind?
Ik kan alleen maar hopen dat elk van hen kan opgroeien tot een sterke, waardige vrouw...Gelukkig krijgt deze hoop kans tot verwezelijking in de foyer. Want ja, onze meisjes hebben, hoe onwaarschijnlijk ook, 'geluk' dat ze in een plaats als de foyer zijn terecht gekomen. Een plaats waar hen niet alleen een dak boven het hoofd wordt geboden, maar waar ze ook worden voorbereid om hun mannetje te staan in de Ivoriaanse realiteit. Een 'chance' die hier aan ontelbaar vele kinderen wordt ontzegd.
Dat het hen goed vergaat...

Vrienden, tot heel binnenkort!

Liefs,

Jutta