Eén ding staat vast: de tijd vliegt! Ik kan nauwelijks geloven dat ik Côte d'Ivoire over een kleine drie maanden 'vaarwel' zal moeten zeggen. Laten we die toekomstbeelden echter nog eventjes wegwuiven en de blik wenden naar het 'nu', naar de afgelopen weken, waarin ik nogmaals mocht ontdekken wat een prachtig land Côte d'Ivoire kan zijn!

Zo mocht ik weer eens een week lang genieten van de Ivoriaanse gastvrijheid, terwijl ik mijn verlof doorbracht ten huize Ladide. En wat een fantastische tijd was dat weer!
De week kon al niet meer stuk toen we door een buur werden uitgenodigd 'au village'. Uit vorige ervaringen wist ik dat je daar beter geen 'neen' tegen zegt, want in de dorpen zijn werkelijk schatten van Afrikaanse tradities, natuur en eenvoud ongeschonden bewaard gebleven.
We werden uitgenodigd in een 'campement', een hut ten midden van velden en bossen. 's Ochtendsvroeg trekt de ganse familie naar ginder, de vrouwen blijven in het campement om het eten te bereiden, de mannen trekken het veld in om zich 's middags allen tesamen ten goede te doen aan de vruchten van hun werk. Als de zon ondergaat verlaten ze het campement om het 's ochtends met de eerste zonnestralen weer terug te vinden. Daarginds zag ik hoe rubber regelrecht uit bomen druppelt, hoe palmwijn (Bandji) rechtstreeks van de palmbomen wordt afgetapt. Ik leerde hoe maniok wordt geplant en dat ananassen op de grond groeien. Ik at het meest lekkere eten dat ik hier al gegeten heb en rook de meest zuivere lucht in tijden! Maar vooral werd ik er geraakt door de eenvoud en de warmte van de mensen. Voor de allereerste keer sinds mijn verblijf hier, had ik niet het gevoel als 'blanke' beschouwd te worden, maar als 'mens'. Voor de eerste maal geen speciale plaats, geen scheve opmerkingen, geen voortdurende blikken, ... maar simpelweg gezien worden als een 'gewoon iemand' om met open armen te ontvangen...en dat deed ongelooflijk deugd! In die prachtige natuur, de eenvoud en de onbeschrijflijke vriendelijkheid van deze mensen, heb ik werkelijk een enorm grote schat ontdekt.

Ook dit verlof zat er weer een bezoekje aan het strand in, zij het een minder toeristisch, maar des te paradijselijker strand (getuige de foto's!). Maar zoals elk paradijs, kent ook dit zijn 'verraderlijk kantje': elk jaar rond paastijd verdrinken er tientalle jongeren. Volgens de volksmond omdat 'de zee ervan houdt mensen te stelen', maar in feite omdat de zee nu ongelooflijk woest is. Metershoge golven sleuren je genadeloos de diepte van de zee in, of je nu kunt zwemmen of niet. Dus veel meer dan pootje baden zat er met die dreiging niet in.

Bij Ladide thuis kon ik dan weer genieten van het leven zoals het is in een Ivoriaans gezin, waar het recht van de oudste geldt. Altijd weer een superplezierige en leerrijke ervaring, steeds weer versteld staand van de verschillen die in het kleine dagdagelijkse kruipen. Eén van de talrijke voorbeelden: Tijdens mijn vorige vakanties vroeg Ladide me of ik mijn vuile was wilde geven opdat haar jongere zusjes die zou kunnen wassen. Ik weigerde dit steeds omdat het me nogal vreemd leek dat zij voor mij zouden moeten werken. Nu kwam dit echter toevallig ter sprake, maar ditmaal met uitleg. In feite heb ik steeds de familie uitgemaakt omdat ik niet wilde dat zij mijn was deden. Als een gast met vuile was terugkeert, wil dit zeggen dat hij niet goed is opgevangen in het gastgezin. Bovendien is het voor de kleine zusjes een soort eer en bovendien een onbevraagde plicht (cfr. recht van de oudste) om de was te doen (eender welke taak trouwens) voor een grotere zus en dus zeker geen taak die ze tegen hun goesting doen, zoals ik dacht. Dus vanaf nu geef ik zonder schuldgevoel mijn vuile was...haha, dat is nog gemakkelijk voor mij ook :) .

Veel vakantieverhalen dus... 'En in de foyer?' Daar gaat alles zoals steeds zijn ouwegetrouwe gangetje. Tijdens de paasvakantie keerde een groot aantal meisjes naar hun familie om er het verlof door te brengen. Op die manier worden ze voorbereid op de (eventuele) terugkeer naar hun familie en wordt vooral getest of het wel een goed idee is om hen te laten terugkeren naar hun familie. Natuurlijk en jammergenoeg voor hen is er steeds een groep van 'achterblijvers' in de foyer, meisjes die nergens terecht kunnen. Voor hen proberen we zeker die dagen zo aangenaam mogelijk te maken met spelen, uitstapjes, tombola's...maar vooral met extra aandacht, een knuffel meer!

Et voilà...zo snelt de tijd voorbij, richting 13 juli...einde van dit ongelooflijk mooi avontuur.

Liefs,

Jutta

Goeiendag!!

Omdat beelden vaak zoveel meer zeggen dan woorden (en ook omdat ik nu even niet meer tijd heb), check de foto's: 'Het leven zoals het is...foyer Marie Dominique'.

In alle geval ben ik jullie mijn excuses verontschuldigd voor (steeds) dat lange wachten op een volgend bericht! Maar tijd (en soms electriciteit) is hier helaas een schaars goed. Dus in afwachting van een volgende post... 'geen nieuws, goed nieuws'!!

Tot snel!

Jutta