Terwijl jullie vrieskoude tijden beleven, zijn we hier zowaar solidair geweest met jullie en hebben we ook 'winter' gehad, zij het dan in een zeer Afrikaanse vorm. Al wekenlang werd hij aangekondigd en op een goeie ochtend maakte hij dan ook zijn intrede...de door klein en groot gevreesde 'Harmattam', een enorm droge en koude woestijnwind, de wind die de kinderen 'wit' maakt en de normaal zo verfissende ochtendwas tot een ware hel! Een hele week lang hulden de Ivoirianen zich in hun dikste truien, haalden ze mutsen en sjalen boven en kregen ze hun handen en voeten nauwelijks warm gewreven...wat voor mij een enorm grappig zicht was, want de temperatuur daalde niet onder de 24°C, haha!
Na dat weekje "winterweer", worden we nu echter weer getrakteerd op de meest warme periode van het jaar! 'Het kan verkeren', zei Bredero...

Het leven hier loopt zijn 'gewone' gangetje, maar wordt om de zoveel tijd op zijn kop gezet door feiten die me eraan herinneren in een land te leven waar, voor mij althans, soms onbegrijpbare waarden en gewoontes heersen.
Een voorbeeld: Eén van de oudere meisjes (15 jaar) uit de foyer, heeft er enkele weken geleden voor gekozen om de foyer te verlaten en zich te 'laten' huwen. In welke mate dit een vrije keuze is, laat zich natuurlijk raden... 15 jaar, ze kan lezen noch schrijven, heeft geen beroep geleerd en zal dus waarschijnlijk hetzelfde lot beschoren zijn als zovele vrouwen hier: een leven bestaande uit 'wassen en plassen' voor haar man en een hele horde kinderen, en dat terwijl ze in grote mate of zelfs volledig (financieel) afhankelijk is van de man des huizes (op de paar centen na die ze verdient met het verkopen van eten langs de straat).
Een te somber en te stereotyp toekomstbeeld?... Maar helaas de bikkelharde realiteit die ik hier met eigen ogen te zien krijg.

Ander voorbeeld: Gisteren ontdekten we dat één van onze meisjes (16 jaar) een goeie maand zwanger is... De zusters sturen haar vandaag naar huis, alwaar haar harde leven, volgens mij, te vroeg kan beginnen, of beter kan worden verdergezet. De hoop op een betere toekomst, wat haar in de foyer werd geboden (o.a. leren lezen en schrijven, het leren van een beroep, ...), is opgegeven. Of ze het kind zal houden is, wettelijk gezien althans, geen vraag, want abortus is verboden. Tenzij ze dus het heft in eigen handen neemt en via allerlei alternatieve, vaak zeer riskante, middelen het kind wegneemt, is Côte d'Ivioire weer een veel te jonge moeder rijker...

Ik kan alleen maar hopen dat het deze meisjes goed zal gaan, dat ze de moed zullen vinden om naar school te blijven gaan en op zijn minst te leren lezen en schrijven. IJdele hoop?
Werken in een instelling als onze foyer, die als doelstelling heeft meisjes de kans op een betere toekomst te geven of in centrum met als naam 'Centre de promotion de la femme', is bij tijd enorm ontmoedigend in een land als Ivoorkust. Een land waar 'de ideale vrouw' de ganse dag in de weer is voor man en kinderen, waar de vrouw veel te vaak nog een minderwaardige positie heeft en waar zwakkere groepen nauwelijks steun van de overheid kunnen verwachten, maar er eerder door worden uitgebuit...een land waar je soms begin noch eind ziet aan de miserie.

Mmm...geen al te optimistisch bericht dit maal...maar als ik hier iets heb geleerd dan is het wel: lach je tanden bloot en ga verder, 'Ca va aller!'. Bovendien zie ik hier ook vrouwen die grandioos afwijken van het ideaalbeeld dat hen gesteld wordt en hun eigen leven wel degelijk in handen durven nemen! Dus laten we de zaken niet te zwartgallig voorstellen.
En dan blijft er natuurlijk nog de vraag 'Wie ben ik om te oordelen over dit alles?'. Heb ik, als bewoonster van een hele andere wereld en realiteit, het recht om te zeggen wat hier in Ivoorkust (voor mij slechts een tijdelijke verblijfplaats) goed of fout is, welke de na te leven waarden zijn?

Bon, een blog is nu eenmaal niet de plaats om dieper in te gaan op dergelijke gewetenskwesties, dus hier laat ik het voorlopig bij. Uiteraard graag meer hierover in 'real time'. Tot dan...het ga jullie goed!

Vele groeten,

Jutta