Momenteel is het hier alom 'kerstmis' wat de klok slaat. De afgelopen dagen heb ik niets anders gedaan dan vroegtijdig kerst gevierd...in de school, het alfabetiseringscentrum, de foyer, het jeugdcentrum... Al die feesten hadden zowat dezelfde formule: een show waarin de leerlingen/ kinderen een dans, een toneelstuk, liederen, ... presenteren en dat alles in een ongelooflijke ambiance. Iedereen loopt er hier over-vrolijk en uitgelaten bij, en vooral enorm mooi opgetut. De kleermakers weten rond deze periode van het jaar niet meer waar te beginnen, want iedereen wil wel een mooie tenue voor de feestdagen. Ook de haarcoupes nemen hier zo langzaam aan de meest kleurrijke en volumineuze vormen aan, die ik ooit gezien heb...echte kunstwerken zijn het soms.

Al die feesten zijn natuurlijk allemaal wel heel aangenaam, maar het feest van het jeugdcentrum gisteren...zoiets heb ik nog nooit gezien: een ware overrompeling!! Zoals elk jaar verwachtte men hier veel kinderen die op het feest zouden afkomen, dus werden er extra animatoren gezocht. Twintig animatoren...'dat zou toch zeker volstaan'! Met de animatoren staken we een volledig feestprogramma in elkaar, met spelen, een show, cadeau's... Om 15.00u zou de grote poort opengaan en dan kon ons feest beginnen!
Maar onze hele programmering was een beetje buiten de waard van 'de mond aan mond reclame' gerekend...om 13.00u dromden er al groepen kinderen voor de poort samen. Een uur later waren deze groepen veranderd in een immense massa ongeduldige kinderen. Toen we de poort eindelijk opende, was er geen houden meer aan en werden we letterlijk overspoeld...We moesten de kleinsten echt van de grond oprapen, zoniet zouden ze worden vertrappeld door de groteren... Dus daar stonden we dan: twintig animatoren voor zo'n zes- à zevenhonderd kinderen...Je kan je misschien voorstellen dat ons feest er, op zijn zachtst gezegd, net iets minder geordend uit zag dan ons programma! (Enfin, het is moeilijk om dit alles te beschrijven, misschien zullen de foto's meer zeggen.)

Met het einde van de maand december, zit er ook al één derde van mijn verblijf hier erop...wat gaat dat ongelooflijk snel! In die eerste drie maanden hier heb ik waarschijnlijk die dingen meegemaakt en ervaren, die elke of toch vele Westerlingen in een Afrikaans land meemaken en ervaren: het niet begrijpen van een andere manier van denken; telkens weer gezien worden als 'de rijke'; het 'onthaasten' van het alledaagse leven; gedwongen loomheid; bestolen worden (mijn gsm); het genieten van een ongelooflijke gastvrijheid en vriendelijkheid van de mensen hier; telkens weer huwelijkskandidaten gepresenteerd krijgen (ja, als ik wilde zou ik als getrouwde vrouw terugkeren...helaas zou het een huwelijk zijn op basis van de wens naar geld, naar Europa); verwonderd staan van de totaal andere manier van leven; geraakt worden door de armoede... Al die ervaringen, hoe tegenstrijdig soms ook, geven me 'goesting' naar meer, 'goesting' om hier nog zes volle maanden te kunnen leven als 'Jutta in Ivoorkust'... Schol!

En voor ik het vergeet: Een zalige kerst en vooral een ongelooflijk goed, zorgeloos en vreugdevol nieuw jaar!!

Jutta

Wekenlang stond het land hier in rep en roer voor de presidentsverkiezingen, die waren aangekondigd voor 30 november. En verkiezingen, dat wil net zoals bij ons zeggen: tv-debatten, toespraken waarin grote beloftes worden gedaan, reclameborden, ... maar daarnaast kennen verkiezingen hier nog een ander, meer duister kantje. Om de kans op overwinning te vergroten heeft men een bijzonder soort 'geluksbrenger': men gelooft er namelijk in dat het begraven van een kinderhoofd macht (en dus verkiezingsoverwinning) oplevert. De laatste weken werden er dus heel wat kinderen ontvoerd en waarschijnlijk onthoofd om de grote, politieke heren overwinning op te leveren... Maar welke boodschap gaf de huidige president nu?: Juist ja...de verkiezingen gaan niet door...
Niet alleen dit hele bijgeloof shokeert me, maar ook dat praktisch iedereen erin gelooft. Ik ben nauwelijks iemand tegen gekomen die dit bijgeloof nog maar in vraag durft stellen. Men bekijkt me zelfs vreemd als ik probeer uit te leggen dat ik het allemaal niet erg logisch vind!

Voor zover de gebeurtenissen in het land. Hier in 'village Marie Dominique' gaat het leven zijn gangetje. De voorbereidingen voor kerstmis zijn al van start gegaan. Ook hier kent men kerstbomen, kerstpromoties en kerstmannen...maar uiteraard ontbreken de sneeuwlandschappen en het geknetter van de haard. De warmte wordt ons hier op een andere manier bezorgd :)
Voor het moment heb ik het extra druk omdat de zuster, verantwoordelijk voor de foyer én die van de avondschool beide op 'zakenreis' zijn. In de namiddag en avond coordineer ik dus het reilen en zeilen in de school en al de andere momenten werk ik vollebak in de foyer. Werk genoeg dus...ja, ik kijk al uit naar de mij beloofde vakantie, eind december!!

Voilà, hier laat ik het bij voor vandaag... Ohja, ik heb nog wat foto's toegevoegd van de afgelopen weken.

Vele groeten aan iedereen en bedankt voor al die mailtjes! Het is altijd enorm leuk om wat nieuws van het thuisfront te krijgen!

Jutta

Hallo!

Terwijl bij jullie de temperatuur waarschijnlijk elke dag een beetje verlaagt, wordt het hier steeds warmer. Vorige week konden we nog genieten van het korte regenseizoen. Met de nadruk op "kort", want het duurde dan ook maar een week. En regenseizoen wil zeggen: elke dag urenlange, maar vooral verfrissende stortbuien en gigantische onweersbuien. Maar nu is het dus bakken geblazen...

En terwijl de seizoenen hier van de ene dag op de andere in elkaar overgaan, gaat mijn leven hier zijn gang en komt er enige regelmaat in de dagen. De eerste weken waren soms nogal verwarrend omdat ik niet altijd wist wat ik hier nu precies moest doen en vooral wanneer. Maar daar komt nu dus stilaan verandering in.
Wat niet veranderd is, is het feit dat ik hier graag ben en dat ik werk doe wat ik ook wilde doen. Vooral het werk met de meisjes van de foyer en het jeugdcentrum vind ik geweldig, maar het is tegelijk ook enorm vermoeiend. In de foyer gaat er bijvoorbeeld geen dag voorbij zonder stevige ruzies tot slaan en schreeuwens toe. Nee, ze zijn hier niet op hun mondje gevallen: als iets of iemand hen niet aanstaat, gaan ze op de vuist, die meisjes... En telkens opnieuw kom je tussen, leg je uit dat vechten niet de oplossing is, dat ze liever moeten zijn voor elkaar... om hen enkele uren later weer in de clinch te vinden... Maar het geeft dan wel des te meer voldoening, als je ze samen "in alle rust en vrede" een spel kan laten spelen, als ze werkelijk hun best doen om lief te zijn voor elkaar en voor hun tanti. Jaja, het zijn me bengels...

Naast al het werk, heb ik gelukkig ook de kans om van het Afrikaanse leven te proeven...vaak letterlijk dan: het eten is hier geweldig lekker!!! Gerechten met gebakken bananen, gegrilde vis, zoete aardappelen, pindasaus...vooral het eten langs de straat is super! Zij die dachten dat ik zou terugkeren als een gehalveerde versie van mezelf zullen dus ongelijk krijgen :)
Een compleet ander staaltje Afrika, of beter Ivoorkust is het volgende: je zit in een taxi en wordt plots aan de kant gezet door een gewapende militair of politieman, die jouw blanke kop al van verre heeft opgemerkt. Hij wil je paspoort controleren, maar je echte paspoort heb je niet bij je, enkel een kopie (ze zijn hier immers dol op offiële documenten, dus je paspoort zouden ze wel eens in beslag kunnen nemen). Je moet over heel wat onderhandelingsvaardigheden beschikken of over een goede Afrikaanse vriendin om terug in je taxi te mogen stappen en verder te mogen rijden. In mijn geval kan ik rekenen op de Afrikaanse vriendin, Ladide! Nee, blanken zijn hier (nog steeds) niet graag gezien. Hoe dat komt leg ik een volgende keer wel eens uit. Nu trek ik Abidjan in, want vandaag heb ik een vrije dag!

Tot schrijfs,

Jutta

Eerste weken in Abidjan

Dag Iedereen!

Eindelijk heb ik de tijd gevonden om een blog aan te maken en er een bericht op te plaatsen. Et voilà...aanschouwt u allen! Vanaf nu vormt deze pagina dé link tussen u daar in België (of elders) en mij hier in Ivoorkust.

Eerst en vooral kan ik u met vreugde melden dat ik het heel goed stel en het hier best naar mijn zin heb. Na twee weken verblijf in Abidjan, kan ik zeggen dat het leven hier compleet, maar dan ook compleet anders is dan bij ons. Maar tot nu toe heb ik daarin nog niet al te veel problemen gevonden, integendeel dat maakt de ervaring des te interessanter.

Nu, hoe breng ik mijn dag hier zoal door? Mijn hoofdbezigheid is het werk in de foyer of het opvangtehuis voor meisjes wiens ouders niet meer voor hen kunnen of willen zorgen. Ik ben er opvoedster (of tanti jutta), wat wil zeggen dat ik de meisjes begeleid in hun dagelijkse activiteiten: leren, schoonmaken, koken, spelen, ... Naast de foyer is er hier op het domein van de zusters van Don Bosco ook een beroepsschool en een alfabetiseringscentrum voor meisjes en vrouwen. In het centrum en de school geef ik sportles en de resterende uren help ik in het alfabetiseringscentrum. Op woensdag en- zondagnamiddag ben ik animatrice bij

Koken voor de foyer

een soort speelpleinwerking voor de kinderen uit de buurt, die georganiseerd wordt door het jeugdcentrum (wat ook gesitueerd is op het domein). Mijn dagen zijn hier dus heel goed gevuld, maar ik doe het allemaal met veel plezier. Meisjes van de foyer

Naast het werk heb ik de voorbije weken ook tijd gehad om de omgeving te verkennen. Het domein van de zusters ligt pal in een arme buurt van Abidjan, zeg maar een sloppenwijk, Koumasi genaamd. De huizen zijn er veelal opgetrokken uit metalen platen, autobanden, plastiek,... en worden nu en dan eens afgewisseld met betonnen huisjes. Wat vooral opvalt is dat alle leven hier op straat plaatsvindt: wassen, koken, eten verkopen, auto's maken, eten, drinken, slapen, spelen, ... Het is hier op straat dus een gezellige drukte! Neem daarbij nog es de honderden toeterende taxi's (woro woro 's genaamd), de door elkaar lopende geuren van ontelbare eetkraampjes, de brandende zon en de vrolijke muziek, die je tegemoet treedt zodra je door de straten dwaalt en en het beeld van de Afrikaanse wijk is compleet :).
Slaapkamerzicht op de wijk

De verschillende wijken hier zijn voor mij wel nog een grote warboel, want ze bestaan, zoals bij ons niet uit mooi geordende straten. Gelukkig heb ik hier twee Ivorianen leren kennen, Ladide en Fidel, die me beetje bij beetje Abidjan laten zien en me tegelijk inwijden in het echte Ivoriaanse leven, dat zich buiten het domein van de zusters plaats vindt.

Zoals jullie misschien al zullen begrepen hebben, zit ik hier goed op mijn plaats! Het enige wat tot nu toe voor aanpassingsproblemen zorgt, is die verdomde hitte (gemiddeld zo'n 32 graden en dat wordt nog 40°). Maar dat went ook, zo schijnt het...

Voila, tot hier mijn eerste bericht. Meer foto's zullen later nog eens volgen.

Vele groeten aan jullie allemaal en tot binnenkort!

Jutta