Wekenlang stond het land hier in rep en roer voor de presidentsverkiezingen, die waren aangekondigd voor 30 november. En verkiezingen, dat wil net zoals bij ons zeggen: tv-debatten, toespraken waarin grote beloftes worden gedaan, reclameborden, ... maar daarnaast kennen verkiezingen hier nog een ander, meer duister kantje. Om de kans op overwinning te vergroten heeft men een bijzonder soort 'geluksbrenger': men gelooft er namelijk in dat het begraven van een kinderhoofd macht (en dus verkiezingsoverwinning) oplevert. De laatste weken werden er dus heel wat kinderen ontvoerd en waarschijnlijk onthoofd om de grote, politieke heren overwinning op te leveren... Maar welke boodschap gaf de huidige president nu?: Juist ja...de verkiezingen gaan niet door...
Niet alleen dit hele bijgeloof shokeert me, maar ook dat praktisch iedereen erin gelooft. Ik ben nauwelijks iemand tegen gekomen die dit bijgeloof nog maar in vraag durft stellen. Men bekijkt me zelfs vreemd als ik probeer uit te leggen dat ik het allemaal niet erg logisch vind!
Voor zover de gebeurtenissen in het land. Hier in 'village Marie Dominique' gaat het leven zijn gangetje. De voorbereidingen voor kerstmis zijn al van start gegaan. Ook hier kent men kerstbomen, kerstpromoties en kerstmannen...maar uiteraard ontbreken de sneeuwlandschappen en het geknetter van de haard. De warmte wordt ons hier op een andere manier bezorgd :)
Voor het moment heb ik het extra druk omdat de zuster, verantwoordelijk voor de foyer én die van de avondschool beide op 'zakenreis' zijn. In de namiddag en avond coordineer ik dus het reilen en zeilen in de school en al de andere momenten werk ik vollebak in de foyer. Werk genoeg dus...ja, ik kijk al uit naar de mij beloofde vakantie, eind december!!
Voilà, hier laat ik het bij voor vandaag... Ohja, ik heb nog wat foto's toegevoegd van de afgelopen weken.
Vele groeten aan iedereen en bedankt voor al die mailtjes! Het is altijd enorm leuk om wat nieuws van het thuisfront te krijgen!
Jutta
vrijdag 28 november 2008
maandag 10 november 2008
Hallo!
Terwijl bij jullie de temperatuur waarschijnlijk elke dag een beetje verlaagt, wordt het hier steeds warmer. Vorige week konden we nog genieten van het korte regenseizoen. Met de nadruk op "kort", want het duurde dan ook maar een week. En regenseizoen wil zeggen: elke dag urenlange, maar vooral verfrissende stortbuien en gigantische onweersbuien. Maar nu is het dus bakken geblazen...
En terwijl de seizoenen hier van de ene dag op de andere in elkaar overgaan, gaat mijn leven hier zijn gang en komt er enige regelmaat in de dagen. De eerste weken waren soms nogal verwarrend omdat ik niet altijd wist wat ik hier nu precies moest doen en vooral wanneer. Maar daar komt nu dus stilaan verandering in.
Wat niet veranderd is, is het feit dat ik hier graag ben en dat ik werk doe wat ik ook wilde doen. Vooral het werk met de meisjes van de foyer en het jeugdcentrum vind ik geweldig, maar het is tegelijk ook enorm vermoeiend. In de foyer gaat er bijvoorbeeld geen dag voorbij zonder stevige ruzies tot slaan en schreeuwens toe. Nee, ze zijn hier niet op hun mondje gevallen: als iets of iemand hen niet aanstaat, gaan ze op de vuist, die meisjes... En telkens opnieuw kom je tussen, leg je uit dat vechten niet de oplossing is, dat ze liever moeten zijn voor elkaar... om hen enkele uren later weer in de clinch te vinden... Maar het geeft dan wel des te meer voldoening, als je ze samen "in alle rust en vrede" een spel kan laten spelen, als ze werkelijk hun best doen om lief te zijn voor elkaar en voor hun tanti. Jaja, het zijn me bengels...
Naast al het werk, heb ik gelukkig ook de kans om van het Afrikaanse leven te proeven...vaak letterlijk dan: het eten is hier geweldig lekker!!! Gerechten met gebakken bananen, gegrilde vis, zoete aardappelen, pindasaus...vooral het eten langs de straat is super! Zij die dachten dat ik zou terugkeren als een gehalveerde versie van mezelf zullen dus ongelijk krijgen :)
Een compleet ander staaltje Afrika, of beter Ivoorkust is het volgende: je zit in een taxi en wordt plots aan de kant gezet door een gewapende militair of politieman, die jouw blanke kop al van verre heeft opgemerkt. Hij wil je paspoort controleren, maar je echte paspoort heb je niet bij je, enkel een kopie (ze zijn hier immers dol op offiële documenten, dus je paspoort zouden ze wel eens in beslag kunnen nemen). Je moet over heel wat onderhandelingsvaardigheden beschikken of over een goede Afrikaanse vriendin om terug in je taxi te mogen stappen en verder te mogen rijden. In mijn geval kan ik rekenen op de Afrikaanse vriendin, Ladide! Nee, blanken zijn hier (nog steeds) niet graag gezien. Hoe dat komt leg ik een volgende keer wel eens uit. Nu trek ik Abidjan in, want vandaag heb ik een vrije dag!
Tot schrijfs,
Jutta
Terwijl bij jullie de temperatuur waarschijnlijk elke dag een beetje verlaagt, wordt het hier steeds warmer. Vorige week konden we nog genieten van het korte regenseizoen. Met de nadruk op "kort", want het duurde dan ook maar een week. En regenseizoen wil zeggen: elke dag urenlange, maar vooral verfrissende stortbuien en gigantische onweersbuien. Maar nu is het dus bakken geblazen...
En terwijl de seizoenen hier van de ene dag op de andere in elkaar overgaan, gaat mijn leven hier zijn gang en komt er enige regelmaat in de dagen. De eerste weken waren soms nogal verwarrend omdat ik niet altijd wist wat ik hier nu precies moest doen en vooral wanneer. Maar daar komt nu dus stilaan verandering in.
Wat niet veranderd is, is het feit dat ik hier graag ben en dat ik werk doe wat ik ook wilde doen. Vooral het werk met de meisjes van de foyer en het jeugdcentrum vind ik geweldig, maar het is tegelijk ook enorm vermoeiend. In de foyer gaat er bijvoorbeeld geen dag voorbij zonder stevige ruzies tot slaan en schreeuwens toe. Nee, ze zijn hier niet op hun mondje gevallen: als iets of iemand hen niet aanstaat, gaan ze op de vuist, die meisjes... En telkens opnieuw kom je tussen, leg je uit dat vechten niet de oplossing is, dat ze liever moeten zijn voor elkaar... om hen enkele uren later weer in de clinch te vinden... Maar het geeft dan wel des te meer voldoening, als je ze samen "in alle rust en vrede" een spel kan laten spelen, als ze werkelijk hun best doen om lief te zijn voor elkaar en voor hun tanti. Jaja, het zijn me bengels...
Naast al het werk, heb ik gelukkig ook de kans om van het Afrikaanse leven te proeven...vaak letterlijk dan: het eten is hier geweldig lekker!!! Gerechten met gebakken bananen, gegrilde vis, zoete aardappelen, pindasaus...vooral het eten langs de straat is super! Zij die dachten dat ik zou terugkeren als een gehalveerde versie van mezelf zullen dus ongelijk krijgen :)
Een compleet ander staaltje Afrika, of beter Ivoorkust is het volgende: je zit in een taxi en wordt plots aan de kant gezet door een gewapende militair of politieman, die jouw blanke kop al van verre heeft opgemerkt. Hij wil je paspoort controleren, maar je echte paspoort heb je niet bij je, enkel een kopie (ze zijn hier immers dol op offiële documenten, dus je paspoort zouden ze wel eens in beslag kunnen nemen). Je moet over heel wat onderhandelingsvaardigheden beschikken of over een goede Afrikaanse vriendin om terug in je taxi te mogen stappen en verder te mogen rijden. In mijn geval kan ik rekenen op de Afrikaanse vriendin, Ladide! Nee, blanken zijn hier (nog steeds) niet graag gezien. Hoe dat komt leg ik een volgende keer wel eens uit. Nu trek ik Abidjan in, want vandaag heb ik een vrije dag!
Tot schrijfs,
Jutta
Abonneren op:
Posts (Atom)