Waarschijnlijk is dit het laatste bericht op deze blog. Over een aantal weken zet ik immers terug voet aan grond in België. Einde Ivoriaans avontuur.
Komende maandag sluit ik mijn verblijf in de foyer af, om vervolgens in alle schoonheid te eindigen met twee weken verlof bij Ladide. Grote reizen zitten er dus niet meer in, maar geen erg... Ik heb al lang door dat je hier voor wonderen der natuur, tradities, cultuur en andere schoon -en bijzonderheden nooit heel ver weg hoeft te gaan. En met reeds verschillende uitnodigingen op het platteland, belooft het weer 'ne schonen tijd' te worden!

Een minder 'schoon moment' zal mijn vertrek uit de foyer zijn. Wat zal het ongelooflijk moeilijk zijn om mijn meisjes achter te laten. Hoe leg je uit dat ze onmogelijk met je mee kunnen naar Belgique?
En ze zullen hier blijven. Sommigen hebben ondertussen het contact met hun ouders hersteld of verbeterd, gaan misschien zelfs terug 'thuis' wonen. Maar anderen zitten nog steeds in dezelfde situatie als die waarin ik hen hier heb aangetroffen...ouderloos, thuisloos. Hoe zal het hen verder vergaan?
Wat zal er worden van mijn kleine Fatou: 6 jaar, aangetroffen op straat en tot nu toe geen enkel spoor van familie, ondanks de vele zoekacties. Enfant perdu. En wat met Larissa? Beide ouders alcoholieker. De moeder zegt dat ze haar kind aan ons cadeau doet: 'Doe er maar mee wat je wilt'. En Reine? Zal haar vader haar ooit kunnen accepteren als dochter en niet als heksenkind?
Ik kan alleen maar hopen dat elk van hen kan opgroeien tot een sterke, waardige vrouw...Gelukkig krijgt deze hoop kans tot verwezelijking in de foyer. Want ja, onze meisjes hebben, hoe onwaarschijnlijk ook, 'geluk' dat ze in een plaats als de foyer zijn terecht gekomen. Een plaats waar hen niet alleen een dak boven het hoofd wordt geboden, maar waar ze ook worden voorbereid om hun mannetje te staan in de Ivoriaanse realiteit. Een 'chance' die hier aan ontelbaar vele kinderen wordt ontzegd.
Dat het hen goed vergaat...

Vrienden, tot heel binnenkort!

Liefs,

Jutta

Regen, regen en nog eens regen, nu en dan afgewisseld met een zonovergoten dag. Dat moet wel het regenseizoen zijn...
Terwijl de regen op het platteland waarschijnlijk een zegen is, is ze hier in de grootstad een ware 'merde': De straten veranderen in modderpaden; bovendien lopen de riolen, die doorgaans gebruikt worden als vuilbak, over waardoor je niet alleen in modder, maar ook in puur afval wandelt. En dan heb ik nog niet gesproken over de ongelooflijk indringende stank, die vrijkomt uit de lagune bij een fikse regenbui. De lagune, in en rond Abidjan, is zodanig vervuild dat regen en wind een 'Yves Saint Laurent' van het walgelijkste soort produceren. Jammer maar helaas, geen 'blue lagoon' taferelen dus...
Vanzelfsprekend brengt regen ook heel wat ziekts met zich mee, waarvan malaria de koploper is (zoals ikzelf al mocht ervaren), want de muggen zwermen natuurlijk massaal rond bij dit regenweer.

Voor mezelf stoppen hier de kleine ongemakken van het regenseizoen, maar voor de mensen uit de wijk, is dit vaak slechts het begin van een lange reeks miserie:
Hoe kun je 's nachts bijvoorbeeld slapen in je éénkamershuis, dat je deelt met vijf anderen en waar de grond je bed is, als de regen langs alle kanten binnendruppelt?
En bedenk maar eens dat je de ganse dag met de hele familie (jengelende kinderen incluis) opeengepakt zit in datzelfde huisje, gedwongen binnen te blijven omwille van de regen.
Wat eet je als je overdag niets langs de straat hebt kunnen verkopen omdat je onmogelijk de godganse dag in de regen kunt zitten met je koopwaar?
Als ik ziek val, koop ik medicatie en ben er binnen de kortste keren weer bovenop. Maar hoe kun je medicatie betalen als je zelfs geen geld hebt om eten te kopen?

Een gedachtensprong, die me voor de duizendste keer doet beseffen, werkelijk doet begrijpen in wat voor een ellende mensen kunnen leven. Misschien is mijn verblijf hier wel voornamelijk een les in dankbaarheid. Dankbaarheid voor alles wat ik heb gehad, voor alles wat ik heb en voor alles wat ik ooit zal hebben. Hoe mijn leven er binnenkort in België ook zal uitzien, het zal steeds beter of in alle geval toch gemakkelijker zijn dan het harde bestaan dat zovelen hier leiden. Het besef dat leven, zoals wij dat kunnen, voor velen een droom is en blijft, maakt het (nu alleszins) makkelijk om de kleine, dagelijkse kopzorgen te relativeren en vooral om tevreden te zijn...


Hoewel de regen af en toe een spelbreker is, is de meimaand hier vooral een feestmaand. Het ene feest is nog niet gedaan of het volgende kondigt zich al aan. We hadden het schoolfeest, het feest van Marie Dominique (onze patroonheilige). Op het programma staan nog het feest van Marie Auxiliatrice, het dankfeest en natuurlijk het grote slotfeest. Voor mij betekent al dat gefeest vooral dansjes aanleren aan de kinderen, versieringen maken en...versteld staan van de ongelooflijke danscapaciteit van de gemiddelde Ivoiriaan! Want bewegen, dat kunnen ze!! Ter bewijs zal ik enkele filmpjes proberen te posten. Echt de moeite waard om die te bekijken.

Zo, hier laat ik het bij. Het ga jullie nog allemaal heel goed daarginder!
Groeten aan iedereen!!

Jutta

Eén ding staat vast: de tijd vliegt! Ik kan nauwelijks geloven dat ik Côte d'Ivoire over een kleine drie maanden 'vaarwel' zal moeten zeggen. Laten we die toekomstbeelden echter nog eventjes wegwuiven en de blik wenden naar het 'nu', naar de afgelopen weken, waarin ik nogmaals mocht ontdekken wat een prachtig land Côte d'Ivoire kan zijn!

Zo mocht ik weer eens een week lang genieten van de Ivoriaanse gastvrijheid, terwijl ik mijn verlof doorbracht ten huize Ladide. En wat een fantastische tijd was dat weer!
De week kon al niet meer stuk toen we door een buur werden uitgenodigd 'au village'. Uit vorige ervaringen wist ik dat je daar beter geen 'neen' tegen zegt, want in de dorpen zijn werkelijk schatten van Afrikaanse tradities, natuur en eenvoud ongeschonden bewaard gebleven.
We werden uitgenodigd in een 'campement', een hut ten midden van velden en bossen. 's Ochtendsvroeg trekt de ganse familie naar ginder, de vrouwen blijven in het campement om het eten te bereiden, de mannen trekken het veld in om zich 's middags allen tesamen ten goede te doen aan de vruchten van hun werk. Als de zon ondergaat verlaten ze het campement om het 's ochtends met de eerste zonnestralen weer terug te vinden. Daarginds zag ik hoe rubber regelrecht uit bomen druppelt, hoe palmwijn (Bandji) rechtstreeks van de palmbomen wordt afgetapt. Ik leerde hoe maniok wordt geplant en dat ananassen op de grond groeien. Ik at het meest lekkere eten dat ik hier al gegeten heb en rook de meest zuivere lucht in tijden! Maar vooral werd ik er geraakt door de eenvoud en de warmte van de mensen. Voor de allereerste keer sinds mijn verblijf hier, had ik niet het gevoel als 'blanke' beschouwd te worden, maar als 'mens'. Voor de eerste maal geen speciale plaats, geen scheve opmerkingen, geen voortdurende blikken, ... maar simpelweg gezien worden als een 'gewoon iemand' om met open armen te ontvangen...en dat deed ongelooflijk deugd! In die prachtige natuur, de eenvoud en de onbeschrijflijke vriendelijkheid van deze mensen, heb ik werkelijk een enorm grote schat ontdekt.

Ook dit verlof zat er weer een bezoekje aan het strand in, zij het een minder toeristisch, maar des te paradijselijker strand (getuige de foto's!). Maar zoals elk paradijs, kent ook dit zijn 'verraderlijk kantje': elk jaar rond paastijd verdrinken er tientalle jongeren. Volgens de volksmond omdat 'de zee ervan houdt mensen te stelen', maar in feite omdat de zee nu ongelooflijk woest is. Metershoge golven sleuren je genadeloos de diepte van de zee in, of je nu kunt zwemmen of niet. Dus veel meer dan pootje baden zat er met die dreiging niet in.

Bij Ladide thuis kon ik dan weer genieten van het leven zoals het is in een Ivoriaans gezin, waar het recht van de oudste geldt. Altijd weer een superplezierige en leerrijke ervaring, steeds weer versteld staand van de verschillen die in het kleine dagdagelijkse kruipen. Eén van de talrijke voorbeelden: Tijdens mijn vorige vakanties vroeg Ladide me of ik mijn vuile was wilde geven opdat haar jongere zusjes die zou kunnen wassen. Ik weigerde dit steeds omdat het me nogal vreemd leek dat zij voor mij zouden moeten werken. Nu kwam dit echter toevallig ter sprake, maar ditmaal met uitleg. In feite heb ik steeds de familie uitgemaakt omdat ik niet wilde dat zij mijn was deden. Als een gast met vuile was terugkeert, wil dit zeggen dat hij niet goed is opgevangen in het gastgezin. Bovendien is het voor de kleine zusjes een soort eer en bovendien een onbevraagde plicht (cfr. recht van de oudste) om de was te doen (eender welke taak trouwens) voor een grotere zus en dus zeker geen taak die ze tegen hun goesting doen, zoals ik dacht. Dus vanaf nu geef ik zonder schuldgevoel mijn vuile was...haha, dat is nog gemakkelijk voor mij ook :) .

Veel vakantieverhalen dus... 'En in de foyer?' Daar gaat alles zoals steeds zijn ouwegetrouwe gangetje. Tijdens de paasvakantie keerde een groot aantal meisjes naar hun familie om er het verlof door te brengen. Op die manier worden ze voorbereid op de (eventuele) terugkeer naar hun familie en wordt vooral getest of het wel een goed idee is om hen te laten terugkeren naar hun familie. Natuurlijk en jammergenoeg voor hen is er steeds een groep van 'achterblijvers' in de foyer, meisjes die nergens terecht kunnen. Voor hen proberen we zeker die dagen zo aangenaam mogelijk te maken met spelen, uitstapjes, tombola's...maar vooral met extra aandacht, een knuffel meer!

Et voilà...zo snelt de tijd voorbij, richting 13 juli...einde van dit ongelooflijk mooi avontuur.

Liefs,

Jutta

Goeiendag!!

Omdat beelden vaak zoveel meer zeggen dan woorden (en ook omdat ik nu even niet meer tijd heb), check de foto's: 'Het leven zoals het is...foyer Marie Dominique'.

In alle geval ben ik jullie mijn excuses verontschuldigd voor (steeds) dat lange wachten op een volgend bericht! Maar tijd (en soms electriciteit) is hier helaas een schaars goed. Dus in afwachting van een volgende post... 'geen nieuws, goed nieuws'!!

Tot snel!

Jutta

Dag iedereen!

Het is al weer een hele tijd geleden dat ik nog iets van me liet horen...dus om de ongeruste harten te stillen weer eens een teken van leven.

Gisteren was het hier feestdag ter ere van de verjaardag van Mohammed. Dat is nu eenmaal het voordeel van in een land te leven waar zowel de Islam als het Christendom hoogtij vieren: de feestdagen van beiden worden gevierd!
Maar 'feestdag' staat voor mij helaas niet gelijk aan 'vrije dag', integendeel. Het zijn de dagen waarop de meisjes niet naar school moeten en dus allemaal tegelijk in de foyer zijn. En dan is tantie Jutta natuurlijk daar om hen een ganse dag in de weer te houden. Zo een dag wordt op de eerste plaats ingevuld door alle huishoudelijke verplichtingen: wassen, koken, kuisen, onrkuid wieden...Voor mij betekent dit concreet: constant achter hen aanlopen 'doe dit, doe dat', hun werk controleren en natuurlijk meehelpen (onder het afkeurende oog van andere tantien, want 'als tantie hoor je niet te werken, maar te surveilleren en te commanderen'...daar ben ik het toch niet helemaal mee eens). Na het werk is er dan eindelijk tijd voor spel, knutselen, tekenen...en ja hoor daar is tantie Jutta weer :). Uiteraard levert zo een dag met z'n allen in één huis onvermijdelijk ook de nodige oververhitte situaties op...En wie kan daarbij optreden om de heethoofden uit elkaar te trekken (op eigen risico helaas :))?...Ja hoor, tantie Jutta! Logisch gevolg: op het einde van zo een dag kan tantie Jutta als een schotelvod worden opgeraapt...maar dan wel als een enorm voldane schotelvod!

Dan wil ik nog een misverstandje uit de wereld helpen: ik ben inderdaad een tijdje ziek geweest, maar nu ben ik toch al weer stillekesaan aan beterhand hoor! Ik kan jullie vertellen dat 'typhus' en ik enorm goede vrienden zijn geworden de afgelopen weken. 'Lang leve hygiëne', zou ik zo zeggen! Als je bedenkt dat ik soms moet uitleggen dat de spons voor de wc best niet voor de afwas wordt gebruikt...tja, dan is het niet verwonderlijk dat men hier af en toe geveld wordt door de ene of de andere gemene ziekte!

Naast de dagelijkse bekommernissen, hobbelt het leven hier rustig door. De dingen die me op het begin zo verbaasden, zijn nu zo gewoon geworden en deel van het dagdagelijkse dat ze me niet langer 'de mond laten open vallen'. Maar omdat sommige van die kleine dingen voor jullie misschien interessant kunnen zijn, hier enkele 'wist je datjes':

Wist je dat...

• er twee heilige dingen met de rechterhand dienen te gebeuren: geld geven/ aannemen en eten.
• appelsienen hier geel zijn en niet oranje.
• je wordt uitgemaakt als 'blanche' als je met de benen over elkaar zit.
• er geen olifanten zijn in Ivoorkust.
• alles hier in kleine plastic zakjes wordt verkocht: water, ijs, yoghurt, fruitsap, sterke drank...
• (sommige) nonnen trouwens wel eens een pintje achterover durven slaan.
• het onmogelijk is om fatsoenlijk te eten als beginnende 'met-de-hand-eter'.
• alls hier in geldeenheden wordt uitgedrukt en dus niet in kg, l, km, ...: je koopt bijvoorbeeld niet 1 kg suiker, maar 'sucre 5 cent' (uiteraard in zakjes).
• het enorm onbeleefd is om alleen te eten met andere mensen in de buurt. Uitnodigen om mee te eten uit uw eigen bord is de boodschap!
• 'Schipper mag ik overvaren' hier ongelooflijk populair is geworden (met Vlaams lied en al...zij het dan wel in klanken: ippe a ik ohehahe a o nee...).
• de zon hier nooit later dan 18u30 onder gaat.
• het hoofdhaar van negerinnen 9 kansen van de tien geheel of gedeeltelijk vals is.
• maart niet alleen de warmste maand is, maar ook het begin van de 'mangotijd' (overheerlijk!!).
• men hier drie maal (en liefst 4 maal) per dag warm eet.
• men enorm veel van schuim houdt: de was, zichzelf en de afwas is maar proper als het in een dikke laag schuim heeft gezeten.
• salamanders binneshuis rondlopen.
• je alvorens ergens binnen te gaan niet op de deur klopt, maar 'kokkokkok' zegt.
• kinderen dol zijn op bouillionblokjes (ze eten het als ware het snoepjes).
• ...

Groeten aan iedereen en tot binnenkort!!

Jutta

(Foto's van de afgelopen maanden kan ik jullie helaas niet tonen: mijn fototoestel heeft 'de geest gegeven' (het verhaal erachter volgt later wel eens). Tot ik beschik over een nieuw toestel, zullen jullie dus een beetje fantasie moeten toevoegen aan mijn berichten!)

Terwijl jullie vrieskoude tijden beleven, zijn we hier zowaar solidair geweest met jullie en hebben we ook 'winter' gehad, zij het dan in een zeer Afrikaanse vorm. Al wekenlang werd hij aangekondigd en op een goeie ochtend maakte hij dan ook zijn intrede...de door klein en groot gevreesde 'Harmattam', een enorm droge en koude woestijnwind, de wind die de kinderen 'wit' maakt en de normaal zo verfissende ochtendwas tot een ware hel! Een hele week lang hulden de Ivoirianen zich in hun dikste truien, haalden ze mutsen en sjalen boven en kregen ze hun handen en voeten nauwelijks warm gewreven...wat voor mij een enorm grappig zicht was, want de temperatuur daalde niet onder de 24°C, haha!
Na dat weekje "winterweer", worden we nu echter weer getrakteerd op de meest warme periode van het jaar! 'Het kan verkeren', zei Bredero...

Het leven hier loopt zijn 'gewone' gangetje, maar wordt om de zoveel tijd op zijn kop gezet door feiten die me eraan herinneren in een land te leven waar, voor mij althans, soms onbegrijpbare waarden en gewoontes heersen.
Een voorbeeld: Eén van de oudere meisjes (15 jaar) uit de foyer, heeft er enkele weken geleden voor gekozen om de foyer te verlaten en zich te 'laten' huwen. In welke mate dit een vrije keuze is, laat zich natuurlijk raden... 15 jaar, ze kan lezen noch schrijven, heeft geen beroep geleerd en zal dus waarschijnlijk hetzelfde lot beschoren zijn als zovele vrouwen hier: een leven bestaande uit 'wassen en plassen' voor haar man en een hele horde kinderen, en dat terwijl ze in grote mate of zelfs volledig (financieel) afhankelijk is van de man des huizes (op de paar centen na die ze verdient met het verkopen van eten langs de straat).
Een te somber en te stereotyp toekomstbeeld?... Maar helaas de bikkelharde realiteit die ik hier met eigen ogen te zien krijg.

Ander voorbeeld: Gisteren ontdekten we dat één van onze meisjes (16 jaar) een goeie maand zwanger is... De zusters sturen haar vandaag naar huis, alwaar haar harde leven, volgens mij, te vroeg kan beginnen, of beter kan worden verdergezet. De hoop op een betere toekomst, wat haar in de foyer werd geboden (o.a. leren lezen en schrijven, het leren van een beroep, ...), is opgegeven. Of ze het kind zal houden is, wettelijk gezien althans, geen vraag, want abortus is verboden. Tenzij ze dus het heft in eigen handen neemt en via allerlei alternatieve, vaak zeer riskante, middelen het kind wegneemt, is Côte d'Ivioire weer een veel te jonge moeder rijker...

Ik kan alleen maar hopen dat het deze meisjes goed zal gaan, dat ze de moed zullen vinden om naar school te blijven gaan en op zijn minst te leren lezen en schrijven. IJdele hoop?
Werken in een instelling als onze foyer, die als doelstelling heeft meisjes de kans op een betere toekomst te geven of in centrum met als naam 'Centre de promotion de la femme', is bij tijd enorm ontmoedigend in een land als Ivoorkust. Een land waar 'de ideale vrouw' de ganse dag in de weer is voor man en kinderen, waar de vrouw veel te vaak nog een minderwaardige positie heeft en waar zwakkere groepen nauwelijks steun van de overheid kunnen verwachten, maar er eerder door worden uitgebuit...een land waar je soms begin noch eind ziet aan de miserie.

Mmm...geen al te optimistisch bericht dit maal...maar als ik hier iets heb geleerd dan is het wel: lach je tanden bloot en ga verder, 'Ca va aller!'. Bovendien zie ik hier ook vrouwen die grandioos afwijken van het ideaalbeeld dat hen gesteld wordt en hun eigen leven wel degelijk in handen durven nemen! Dus laten we de zaken niet te zwartgallig voorstellen.
En dan blijft er natuurlijk nog de vraag 'Wie ben ik om te oordelen over dit alles?'. Heb ik, als bewoonster van een hele andere wereld en realiteit, het recht om te zeggen wat hier in Ivoorkust (voor mij slechts een tijdelijke verblijfplaats) goed of fout is, welke de na te leven waarden zijn?

Bon, een blog is nu eenmaal niet de plaats om dieper in te gaan op dergelijke gewetenskwesties, dus hier laat ik het voorlopig bij. Uiteraard graag meer hierover in 'real time'. Tot dan...het ga jullie goed!

Vele groeten,

Jutta

D-A-N-K-U, Dank u!!

Via dit berichtje wil ik al de kinderen van de KLOK bedanken voor de mooie wenskaarten die ze hebben gemaakt en verkocht ten voordele van onze foyer! Ik vind het echt fantastisch dat jullie zoveel moeite hebben gedaan voor de kinderen hier! Alle financiële hulp is hier meer dan welkom, jullie centjes zullen dus heel nuttig gebruikt worden. Enorm hard bedankt!

Ook een welgemeende 'merci' aan iedereen die het project van de wenskaarten mee op touw heeft gezet en natuurlijk aan al die mensen die een pakketje hebben gekocht! Jullie zijn geweldig! Bedankt!!