Regen, regen en nog eens regen, nu en dan afgewisseld met een zonovergoten dag. Dat moet wel het regenseizoen zijn...
Terwijl de regen op het platteland waarschijnlijk een zegen is, is ze hier in de grootstad een ware 'merde': De straten veranderen in modderpaden; bovendien lopen de riolen, die doorgaans gebruikt worden als vuilbak, over waardoor je niet alleen in modder, maar ook in puur afval wandelt. En dan heb ik nog niet gesproken over de ongelooflijk indringende stank, die vrijkomt uit de lagune bij een fikse regenbui. De lagune, in en rond Abidjan, is zodanig vervuild dat regen en wind een 'Yves Saint Laurent' van het walgelijkste soort produceren. Jammer maar helaas, geen 'blue lagoon' taferelen dus...
Vanzelfsprekend brengt regen ook heel wat ziekts met zich mee, waarvan malaria de koploper is (zoals ikzelf al mocht ervaren), want de muggen zwermen natuurlijk massaal rond bij dit regenweer.

Voor mezelf stoppen hier de kleine ongemakken van het regenseizoen, maar voor de mensen uit de wijk, is dit vaak slechts het begin van een lange reeks miserie:
Hoe kun je 's nachts bijvoorbeeld slapen in je éénkamershuis, dat je deelt met vijf anderen en waar de grond je bed is, als de regen langs alle kanten binnendruppelt?
En bedenk maar eens dat je de ganse dag met de hele familie (jengelende kinderen incluis) opeengepakt zit in datzelfde huisje, gedwongen binnen te blijven omwille van de regen.
Wat eet je als je overdag niets langs de straat hebt kunnen verkopen omdat je onmogelijk de godganse dag in de regen kunt zitten met je koopwaar?
Als ik ziek val, koop ik medicatie en ben er binnen de kortste keren weer bovenop. Maar hoe kun je medicatie betalen als je zelfs geen geld hebt om eten te kopen?

Een gedachtensprong, die me voor de duizendste keer doet beseffen, werkelijk doet begrijpen in wat voor een ellende mensen kunnen leven. Misschien is mijn verblijf hier wel voornamelijk een les in dankbaarheid. Dankbaarheid voor alles wat ik heb gehad, voor alles wat ik heb en voor alles wat ik ooit zal hebben. Hoe mijn leven er binnenkort in België ook zal uitzien, het zal steeds beter of in alle geval toch gemakkelijker zijn dan het harde bestaan dat zovelen hier leiden. Het besef dat leven, zoals wij dat kunnen, voor velen een droom is en blijft, maakt het (nu alleszins) makkelijk om de kleine, dagelijkse kopzorgen te relativeren en vooral om tevreden te zijn...


Hoewel de regen af en toe een spelbreker is, is de meimaand hier vooral een feestmaand. Het ene feest is nog niet gedaan of het volgende kondigt zich al aan. We hadden het schoolfeest, het feest van Marie Dominique (onze patroonheilige). Op het programma staan nog het feest van Marie Auxiliatrice, het dankfeest en natuurlijk het grote slotfeest. Voor mij betekent al dat gefeest vooral dansjes aanleren aan de kinderen, versieringen maken en...versteld staan van de ongelooflijke danscapaciteit van de gemiddelde Ivoiriaan! Want bewegen, dat kunnen ze!! Ter bewijs zal ik enkele filmpjes proberen te posten. Echt de moeite waard om die te bekijken.

Zo, hier laat ik het bij. Het ga jullie nog allemaal heel goed daarginder!
Groeten aan iedereen!!

Jutta