Via dit berichtje wil ik al de kinderen van de KLOK bedanken voor de mooie wenskaarten die ze hebben gemaakt en verkocht ten voordele van onze foyer! Ik vind het echt fantastisch dat jullie zoveel moeite hebben gedaan voor de kinderen hier! Alle financiële hulp is hier meer dan welkom, jullie centjes zullen dus heel nuttig gebruikt worden. Enorm hard bedankt!
Ook een welgemeende 'merci' aan iedereen die het project van de wenskaarten mee op touw heeft gezet en natuurlijk aan al die mensen die een pakketje hebben gekocht! Jullie zijn geweldig! Bedankt!!
maandag 19 januari 2009
vrijdag 16 januari 2009
Dag iedereen!
Hier nog eens een teken van leven uit Ivoorkust. Na een deugddoende vakantie is het leven van alledag hier weer van start gegaan. En die vakantie was inderdaad deugddoend! Gedurende een week heb ik 'Village Marie Dominique' de rug toegekeerd, om te verblijven ten huize Ladide. Eindelijk was er dus de tijd om eens een beetje meer van Côte d'Ivoire te ontdekken en met een gids als Ladide kon dat niet fout lopen!
Zo brachten we bijvoorbeeld een dagje door op het strand (hier vlakbij): aan wuivende palmbomen, verse kokosnoten en frisse duiken in de woeste zee geen gebrek! We deden ook een tweedaagse in het dorp van Ladide's moeder. Dit dorpje grenst aan de lagune, wat dus mooie taferelen aan het water opleverde en me vooral de rust en kalmte gaf, die in het drukke Abidjan ontbreken.
De meest fascinerende uitstap was echter het bezoek aan Agbon, een dorpje gelegen op zo'n tweetal uren reizen van Abidjan. Alleen al de reis ernaar toe was een heel avontuur: met vieren opeengepropt op de achterbank van een enorm gammele 'taxi' en maar heen en weer geschud worden, al rijdend over hobbelende, kleine wegen, steeds verder weg van de stad, van de drukte en het lawaai en steeds meer groen, bomen, frisse lucht!! Eens aangekomen in Agbon was ik de 'zwarte' en waren mijn companen 'blank' geworden! Het opwaaiend stof had ons allen een ander kleurtje gegeven... Ook Agbon is gelegen aan de lagune, maar is nog veel kleiner en het leven is er nog iets plattelandser en tradiditioneler dan het andere dorpje dat we bezochten.
Maar waarom was ons bezoek nu zo fascinerend? De dag van ons bezoek was er 'Fête de génération', een soort inwijdingscultus: Om als iemand met enige status bechouwd te worden in het dorp, moeten de mannen en vrouwen drie 'sorties' doen, drie étappes van de cultus die zich per generatie om de 5 jaar voordoen. De vooravond van zo'n 'sortie' wordt de groep voorbereid op de sortie: de wijzen van het dorp geven hun raad en er wordt een soort van 'hoofdman' gekozen. Na het uitvoeren van de nodige rituelen wordt er gedanst en gezongen tot de vroege ochtend. 's Ochtends wordt de gekozen 'hoofdman' door de wijzen in een soort trance gebracht. Hoe ze dat doen, weet ik niet precies, maar ik kan je vertellen dat de hoofdman werkelijk 'weg' is van de wereld: Blik op oneindig, rooddoorlopen ogen, hij ziet niets, ... Ze smeren een zwart goedje (mengeling van taar en piment) over zijn hele lichaam waardoor hij het vreselijk warm heeft, neem daarbij nog eens de ritmische muziek van de tamtams, het gebrek aan slaap en de preken van de wijzen...je zou voor minder in trance gaan! Als de hoofdman volledig in trance is, zetten ze een vederhoed (zoals bij indianen) op zijn hoofd, duwen ze hem manchetten in de handen en dan laten ze hen naar buiten gaan. Eens buiten begint hij door de straten te lopen, te dansen, met de manchetten wild om zich heen slaand. Ik heb me laten vertellen dat hij niets ziet, maar dat hij op zoek gaat naar het 'kwaad', naar boze geesten. De andere mannen omringen hem, om hen en buitenstaanders te beschermen en op te treden tegen 'het kwaad' voor moest het zich tonen. De vrouwen zingen en dansen en sprenkelen water op de hoofdman om hem te bedaren. Als de hoofdman er, na een hels heen en weer geloop, zeker van is dat er geen boze geesten zijn of dat deze verdreven zijn, keert hij terug naar het huis van de wijzen. Daarna wordt er weer gepreekt door de wijzen en worden er geschenken gegeven aan de hoofdman om hem respect te betuigen. De dag wordt afgesloten met een groot feest.
Het was enorm intrigerend om dit van dicht bij mee te maken. Dit zijn zo 'n dingen waarover je leest, waarover je documentaires ziet...maar waartegenover je altijd een beetje sceptisch blijft. Zo heb ik bijvoorbeeld nooit willen geloven dat het 'in trance' gaan echt werkt. Maar nu ik dit alles van zo dichtbij heb gezien, zal ik minder snel vragen stellen bij rituelen als een inwijdingscultus. De sfeer die ermee gepaard gaat , is zo indringend dat het je zelfs als buitenstaander niet ongeroerd laat.
Je ziet, mijn vakantie was de moeite waard! Niet alleen omwille van de uitstappen, maar zeker en vast ook omdat ik een weekje kon genieten van het leven in een Ivoiriaans gezin en van een plezierig, lekkerlui vakantieleventje! Nu ben ik dus weer volledig opgeladen voor het werk en de dagelijkse zorgen hier in de foyer!
Degenen die graag foto's zouden willen zien van de afgelopen weken, zal ik helaas moeten teleurstellen! De batterijen van mijn fototoestel hebben het laten afweten, dus jammer maar helaas: geen foto's van al dat moois.
Tot de volgende!
Jutta
Hier nog eens een teken van leven uit Ivoorkust. Na een deugddoende vakantie is het leven van alledag hier weer van start gegaan. En die vakantie was inderdaad deugddoend! Gedurende een week heb ik 'Village Marie Dominique' de rug toegekeerd, om te verblijven ten huize Ladide. Eindelijk was er dus de tijd om eens een beetje meer van Côte d'Ivoire te ontdekken en met een gids als Ladide kon dat niet fout lopen!
Zo brachten we bijvoorbeeld een dagje door op het strand (hier vlakbij): aan wuivende palmbomen, verse kokosnoten en frisse duiken in de woeste zee geen gebrek! We deden ook een tweedaagse in het dorp van Ladide's moeder. Dit dorpje grenst aan de lagune, wat dus mooie taferelen aan het water opleverde en me vooral de rust en kalmte gaf, die in het drukke Abidjan ontbreken.
De meest fascinerende uitstap was echter het bezoek aan Agbon, een dorpje gelegen op zo'n tweetal uren reizen van Abidjan. Alleen al de reis ernaar toe was een heel avontuur: met vieren opeengepropt op de achterbank van een enorm gammele 'taxi' en maar heen en weer geschud worden, al rijdend over hobbelende, kleine wegen, steeds verder weg van de stad, van de drukte en het lawaai en steeds meer groen, bomen, frisse lucht!! Eens aangekomen in Agbon was ik de 'zwarte' en waren mijn companen 'blank' geworden! Het opwaaiend stof had ons allen een ander kleurtje gegeven... Ook Agbon is gelegen aan de lagune, maar is nog veel kleiner en het leven is er nog iets plattelandser en tradiditioneler dan het andere dorpje dat we bezochten.
Maar waarom was ons bezoek nu zo fascinerend? De dag van ons bezoek was er 'Fête de génération', een soort inwijdingscultus: Om als iemand met enige status bechouwd te worden in het dorp, moeten de mannen en vrouwen drie 'sorties' doen, drie étappes van de cultus die zich per generatie om de 5 jaar voordoen. De vooravond van zo'n 'sortie' wordt de groep voorbereid op de sortie: de wijzen van het dorp geven hun raad en er wordt een soort van 'hoofdman' gekozen. Na het uitvoeren van de nodige rituelen wordt er gedanst en gezongen tot de vroege ochtend. 's Ochtends wordt de gekozen 'hoofdman' door de wijzen in een soort trance gebracht. Hoe ze dat doen, weet ik niet precies, maar ik kan je vertellen dat de hoofdman werkelijk 'weg' is van de wereld: Blik op oneindig, rooddoorlopen ogen, hij ziet niets, ... Ze smeren een zwart goedje (mengeling van taar en piment) over zijn hele lichaam waardoor hij het vreselijk warm heeft, neem daarbij nog eens de ritmische muziek van de tamtams, het gebrek aan slaap en de preken van de wijzen...je zou voor minder in trance gaan! Als de hoofdman volledig in trance is, zetten ze een vederhoed (zoals bij indianen) op zijn hoofd, duwen ze hem manchetten in de handen en dan laten ze hen naar buiten gaan. Eens buiten begint hij door de straten te lopen, te dansen, met de manchetten wild om zich heen slaand. Ik heb me laten vertellen dat hij niets ziet, maar dat hij op zoek gaat naar het 'kwaad', naar boze geesten. De andere mannen omringen hem, om hen en buitenstaanders te beschermen en op te treden tegen 'het kwaad' voor moest het zich tonen. De vrouwen zingen en dansen en sprenkelen water op de hoofdman om hem te bedaren. Als de hoofdman er, na een hels heen en weer geloop, zeker van is dat er geen boze geesten zijn of dat deze verdreven zijn, keert hij terug naar het huis van de wijzen. Daarna wordt er weer gepreekt door de wijzen en worden er geschenken gegeven aan de hoofdman om hem respect te betuigen. De dag wordt afgesloten met een groot feest.
Het was enorm intrigerend om dit van dicht bij mee te maken. Dit zijn zo 'n dingen waarover je leest, waarover je documentaires ziet...maar waartegenover je altijd een beetje sceptisch blijft. Zo heb ik bijvoorbeeld nooit willen geloven dat het 'in trance' gaan echt werkt. Maar nu ik dit alles van zo dichtbij heb gezien, zal ik minder snel vragen stellen bij rituelen als een inwijdingscultus. De sfeer die ermee gepaard gaat , is zo indringend dat het je zelfs als buitenstaander niet ongeroerd laat.
Je ziet, mijn vakantie was de moeite waard! Niet alleen omwille van de uitstappen, maar zeker en vast ook omdat ik een weekje kon genieten van het leven in een Ivoiriaans gezin en van een plezierig, lekkerlui vakantieleventje! Nu ben ik dus weer volledig opgeladen voor het werk en de dagelijkse zorgen hier in de foyer!
Degenen die graag foto's zouden willen zien van de afgelopen weken, zal ik helaas moeten teleurstellen! De batterijen van mijn fototoestel hebben het laten afweten, dus jammer maar helaas: geen foto's van al dat moois.
Tot de volgende!
Jutta
Abonneren op:
Posts (Atom)