Hallo!

Terwijl bij jullie de temperatuur waarschijnlijk elke dag een beetje verlaagt, wordt het hier steeds warmer. Vorige week konden we nog genieten van het korte regenseizoen. Met de nadruk op "kort", want het duurde dan ook maar een week. En regenseizoen wil zeggen: elke dag urenlange, maar vooral verfrissende stortbuien en gigantische onweersbuien. Maar nu is het dus bakken geblazen...

En terwijl de seizoenen hier van de ene dag op de andere in elkaar overgaan, gaat mijn leven hier zijn gang en komt er enige regelmaat in de dagen. De eerste weken waren soms nogal verwarrend omdat ik niet altijd wist wat ik hier nu precies moest doen en vooral wanneer. Maar daar komt nu dus stilaan verandering in.
Wat niet veranderd is, is het feit dat ik hier graag ben en dat ik werk doe wat ik ook wilde doen. Vooral het werk met de meisjes van de foyer en het jeugdcentrum vind ik geweldig, maar het is tegelijk ook enorm vermoeiend. In de foyer gaat er bijvoorbeeld geen dag voorbij zonder stevige ruzies tot slaan en schreeuwens toe. Nee, ze zijn hier niet op hun mondje gevallen: als iets of iemand hen niet aanstaat, gaan ze op de vuist, die meisjes... En telkens opnieuw kom je tussen, leg je uit dat vechten niet de oplossing is, dat ze liever moeten zijn voor elkaar... om hen enkele uren later weer in de clinch te vinden... Maar het geeft dan wel des te meer voldoening, als je ze samen "in alle rust en vrede" een spel kan laten spelen, als ze werkelijk hun best doen om lief te zijn voor elkaar en voor hun tanti. Jaja, het zijn me bengels...

Naast al het werk, heb ik gelukkig ook de kans om van het Afrikaanse leven te proeven...vaak letterlijk dan: het eten is hier geweldig lekker!!! Gerechten met gebakken bananen, gegrilde vis, zoete aardappelen, pindasaus...vooral het eten langs de straat is super! Zij die dachten dat ik zou terugkeren als een gehalveerde versie van mezelf zullen dus ongelijk krijgen :)
Een compleet ander staaltje Afrika, of beter Ivoorkust is het volgende: je zit in een taxi en wordt plots aan de kant gezet door een gewapende militair of politieman, die jouw blanke kop al van verre heeft opgemerkt. Hij wil je paspoort controleren, maar je echte paspoort heb je niet bij je, enkel een kopie (ze zijn hier immers dol op offiële documenten, dus je paspoort zouden ze wel eens in beslag kunnen nemen). Je moet over heel wat onderhandelingsvaardigheden beschikken of over een goede Afrikaanse vriendin om terug in je taxi te mogen stappen en verder te mogen rijden. In mijn geval kan ik rekenen op de Afrikaanse vriendin, Ladide! Nee, blanken zijn hier (nog steeds) niet graag gezien. Hoe dat komt leg ik een volgende keer wel eens uit. Nu trek ik Abidjan in, want vandaag heb ik een vrije dag!

Tot schrijfs,

Jutta